“Tíminn líður hratt á gervihnattaöld,” kváðu þeir Gleðibankamenn á þeim tíma sem Íslendingar ætluðu sér heimsyfirráð með yfirburða-frábæru lagi sem enga jafnoka virtist eiga. Þrátt fyrir háfleyg orð framvarða íslenskrar popptónlistar um glæstan sigur sem varð þó ekki alveg sem skildi, þá gleymum við aldrei þeim magnaða kveðskap og lagasmíðum níunda áratugarins.
Síðan hefur mikið vatn runnið til sjávar, en þau orð standa enn; tíminn líður alveg ótrúlega hratt. Nú er þessi svaðilför mín hér í Ekvador brátt á enda runnin og hugsunin um að koma heim farin að ylja. Þetta ár er búið að vera ógleymanlegt, svo margt sem ég hef séð, upplifað og lært, og þykir mér ég aldeilis heppinn að hafa fengið þetta tækifæri að fara þessa leið og vil ég þakka þeim öllum sem hvöttu mig og stóðu við bakið á mér allan þennan tíma.
Þetta mun verða síðasta blogg-færsla mín hér á Íslendingur.bloggar.is, en örvæntið ekki, vinnsla er þegar hafin á nýrri bloggsíðu sem ræst verður væntanlega í lok ágúst.
Hér með þakka ég öllum sem hafa lesið blogg mitt og fylgst með mér þetta ár sem ég hef verið að heiman og vona að þið kíkið nú við þegar Íslendingur hefur bloggið á ný.
Takk fyrir,
Ég er að koma heim!
Ég kem heim, að minni beztu vitund, þann 31. júlí. Við sjáumst þá!
06. júlí 2007 klukkan 01:37
Eyþór Björnsson 3 athugasemdir
“Ástkær sjálfrennireið, götuprýði og glæsikerra, Fólksvagninn Golf, er látinn. Minningarathöfn fyrir aðstandendur verður haldin í Vöku miðvikudaginn 30. maí. Blóm vinsamlegast afþökkuð.”
Það er orðið að raunveruleika. Eftir áföll og langa og harða baráttu við sjúkdóma hefur ástkæri rauði kagginn minn, að lokum, gefið upp öndina. Margar góðar minningar eru tengdar þessum bíl, ég man nú sérstaklega eftir atviki á Nýbýlavegi síðastliðið sumar, það þurfti nú að hífa greyið þaðan, en alltaf kom hann til, sterkari en nokkru sinni. Við munum öll sakna hans, megi hann hvíla í friði.
En yfir í annað, þá var systur minni gefin lítil bláeygð kisa og var hún eins og drottning í ríki sínu, eina kisan í húsinu og allir elskuðu hana. En sú paradís varði ekki lengi því stuttu seinna kom lítill hvolpur inn á heimilið, smá-loðbolti með lafandi eyru og andlit svo saklaust að það fær þig til að knúsa litla bangsann í hvert skipti sem þú sérð hann. Sú litla var nú ekki allt of ánægð með þetta, hvæsti og klóraði, en með tímanum áttaði hún sig á því að þarna hefði hún leikfélaga. En sú paradís varði heldur ekki lengi, því nú er kominn inn á heimilið önnur kisa, og stærri í þokkabót. Hér ríkir stríðsástand, kisurnar hvæsa á hvor aðra, berjast um bitana við matarborðið, á meðan litli bangsa-hvolpurinn eltir rófuna á sér undir sófanum í stofunni, einn í sínum heimi. Er ekki einfaldleikinn yndislegur?
Lítið búið að gerast undanfarið, tíminn líður alveg á ógnarhraða þessa dagana, aðeins um einn og hálfur mánuður eftir af þessu ævintýri okkar hérna. Reyndar koma foreldrarnir og Gummi stirði út til mín 11. júlí, þegar maður kveður svo hina Íslendingana sem fara þá heim, þannig að ég fæ smá auka-tíma hérna sem veitir svosem ekkert að, svona til þess að ferðast aðeins þar sem menn lítið fá að ferðast undir járnhæl samtaka AFS; “Actually Frickin’ Strict”.
Ég hef svolítið gaman að forsetanum “okkar” hérna úti í Ekvador, Rafael nokkrum Correa, en hann á það til að koma fólki á óvart. Hann er mjög frjálslegur, enda maður fólksins, ekkert að stressa sig á því hvort hann eigi nú að hafa það blátt eða rautt í dag, hann sleppir bara bindinu alveg með skyrtuna hneppta frá í hálsmálinu, brosmildur og tekur sig ekkert of alvarlega. Ég sá hann nú í viðtali við sprelligosana í Kombi sem er grínþáttur svipaður 70 mínútum, og þarna hló hann og skemmti sér og öðrum eins og aldrei fyrr. Ekki allir forsetar eru svo hýrir. Hann olli nú dálítilli umræðu á fréttamannafundi um daginn. Þarna sat hann undir spurningum fréttamanns sem honum þótti heldur ósvífinn, svaraði með öllum sínum mætti og sagði honum að lokum að fara bara í rassgat, ef þig afsakið orðalagið. Okkar kæri Kristján Jóhannesson er ekki sá eini sem kann að beita fyrir sig orði.
Annars er orðið á götunni að ég sé að vinna að upptökum á nýju lagi. Það ber titilinn Minning og er eftir mig sjálfan og ekki halda það, Bubbi, að þú sért að fara að bera hér á borð einhverjar ærumeiðingar... ég tek þig niður, hehe...
Ég er annars að fara til Quito einhvern tímann á næstunni, veit það samt ekki alveg.
Ég er kominn með nýtt númer því mér tókst að týna gemsanum mínum í rútunni um daginn. Fyrir ykkur íslenskumælandi Ekvadorbúa þá nægir að hringja í 0 86 80 91 39 en fyrir ykkur hina sem vilja hringja fyrir þúsund kall á mínútu þá hringið þið í 00 593 86 80 91 39.
Þá er überbloggi Íslendings lokið að sinni, verið sæl.
Síðasta laugardag, fyrir viku, var útskrift hjá Fortius enskuskólanum þar sem við skiptinemarnir kennum[1] hver einn dag í viku og hafði ég verið beðinn að koma fram og taka nokkur lög. Ég að sjálfsögðu alveg til í það, fáir nemendur og varla mikið af fólki með þeim, ég hlaut nú að geta hóstað upp nokkrum lögum til að flytja fyrir fólkið. Ég komst að samkomulagi við sjálfan mig um að taka Imagine, Yesterday, Cholo Soy og Maldita Bruja. Imagine og Yesterday kannast nú allir við en Cholo Soy er gamalt lag frá Perú og Maldita Bruja frægt nýlegt popplag héðan frá Ekvador. Ég tilbúinn með rafmagnsgítarinn í hönd, Line 6 pedalinn og snúrurnar ofan í tösku, kominn í svarta leðurjakkann og gallabuxur, ekkert greiddur eða neitt, út úr húsi niður í bæ að finna staðinn. Þegar ég loksins komst á staðinn leist mér ekkert á blikuna, þarna voru menn stíf-greiddir í jakkafötum og konurnar búnar að vera síðustu fjóra tímana í hárgreiðslu og förðun í svaka gala-kjólum og ég, eins og ég var, eins og harðasti rokkari innan um þetta lið, og ekki skánaði það þegar ég komst inn. Þarna voru örugglega komnir um 200 og enn að bætast við, menn að setja upp græjurnar sem áttu eftir að bera fagra tóna og spenna í loftinu. Hjartað fór að slá aðeins hraðar. Ég settist niður úti í horni, fór að stilla gítarinn og reyndi aðeins að slaka á. Svo hófst dagskráin með þjóðsöngnum, nokkrum orðum frá vel völdum aðilum og síðan var bara komið að mér, mun fyrr en ég átti von á, allt tengt í hvelli og áður en ég vissi af var ég farinn að bjóða fólkinu góðan eftirmiðdag og þakka því fyrir komuna. Fyrsta lagið, Imagine, klúðraðist reyndar skelfilega. Málið var að ég var ekki með mónitor eða neitt og heyrði þar af leiðandi lítið sem ekkert í sjálfum mér fyrir utan brenglað endurvarpið frá hátölurunum úr salnum. Fólkið hlaut að hafa haldið að ég væri eitthvað „sérstakur“, kynntur eins og tónlistarmaður en gat ekki einu sinni haldið lagi, en það brosti vorkunnarbrosum, þetta var skelfilegt, ég náði aldrei laglínunni, en kláraði þó. Svo kallaði ég nú í rótarann og bað hann að redda þessu og hann sneri þá hátölurunum meira í áttina til mín og eftir það gekk allt eins og í sögu. Næst á dagskrá var Yesterday, allt gott þar, spilaði það í E, mikið klappað. Cholo Soy var nú mesti smellurinn, gamaldags lag í vals, fjallar um þegar spánverjarnir komu til Perú og alla kúgunina og óréttlætið sem því fylgdi, voðalega gaman þegar litli útlendingurinn söng það svo vel. Maldita Bruja þekkja allir skiptinemarnir hérna í Ekvador, voðalega frægt, gaman að sjá fólkið svo syngja með. Þetta gekk allt saman bara mjög vel, fyrir utan smá erfiðleika í byrjun, og ágætis reynsla, fyrsta skipti sem ég spila fyrir hátt í þrjú hundruð manns, enginn fer beint úr bílskúrnum á stóra sviðið á Hróaskeldu. Ég var allavega mjög sáttur með þetta, bara spurning hvar maður fái að spila næst... En talandi um tónlist, þá er ég búinn að taka upp annað lag, og er þetta án efa metnaðarfyllsta upptaka mín til þessa. Hið ódauðlega What’s Up sem við tókum upp skiptinemarnir fékk misjafna dóma, en ég er mjög stoltur af nýja laginu sem ber einfaldlega titilinn Ekvador. Ég hafði lengi gælt við það að semja lag fyrir okkur íslensku skiptinemanna hér í Ekvador en ég held að þetta fari lengra en það, þið verðið endilega að láta mig vita hvað ykkur finnst. Ég ætla nú ekki einu sinni að telja upp hver sá um hvað í þessu lagi, ég sá um allt. Ég samdi lag og texta, tók upp fjóra gítara og þrjár raddir í litla stúdíóinu mínu í tölvuherberginu heima og er mjög sáttur við útkomuna. Endilega halið því niður, linkurinn að laginu er hérna fyrir neðan, og látið mig svo vita hvað ykkur finnst!
[1]Tjahh, það að við kennum lítur kannski betur út á pappír og en sú meining orðsins sem hér er notuð er að mínu mati mun skemmtilegri. Ég, til dæmis, spila alltaf á gítarinn og syng í mínum tímum og í raun veit ég ekki alveg hvað hinir gera en ég gruna þau um föndur, á háu stigi.
14. maí 2007 klukkan 01:13
Eyþór Björnsson 8 athugasemdir
Jæja, nú er ég nýkominn heim á mánudegi til Guaranda. Það er alveg ljóst að menn eiga lengi eftir að muna þessa ferð til Galápagos-eyja, þetta var tær snilld. En áður en við hefjum söguna hefur Íslendingur svolítið sem hann þarf að koma frá sér...
Bölvaðir Þjóðverjar! Æ, maður á nú ekki að segja svona en ég segi það samt; bölvaðir Þjóðverjar! Að þessu sögðu skulum við hefja söguna. (Þetta skýrist allt saman seinna.)
Það er nú alveg óhætt að segja að við höfðum lengi beðið eftir að komast til Galápagos-eyja, án efa hápunktur ársins hér í Ekvador og alveg einstakur staður sem of fáum berst tækifæri til þess að heimsækja. Þarna var maður alveg í Darwin-fílingi, aðeins nútímavæddari reyndar, en hver segir að Boeing 727-200 sé eitthvað síðri en HMS Beagle, ekki ég. Við lentum á flugvellinum á eyjunni Böltru, á gamalli herstöð Ameríkana úr seinni heimstyrjöldinni og þaðan var keyrt, og siglt, yfir til eyjunnar Santa Cruz og höfuðborgarinnar Puerto Ayora. Þetta var allt saman svolítið skrítið, ég meina, það hefði ekkert komið mér sérlega á óvart að sjá risaeðlur í göngutúr á hæðunum í kring um rútuna, ég var í raun svolítið að búast við því. Alveg eins og maður væri kominn í Júragarðinn nema, tjah, risaeðlurnar létu ekkert sjá sig, eithvað feimnar þann daginn. Seinna þennan fyrsta dag fórum við í smá skoðunarhring um Darwin-stöðina þar sem risaskjaldbökum er ungað út og alnar upp þar til þær geta spjarað sig í sínu náttúrulega umhverfi á eyjunum í kring. Þetta var í raun smá dýragarður með risaskjaldbökum, nokkrum eðlum og fullt af fræðsluefni um Galápagos. Þessar skjaldbökur geta orðið yfir 200 ára gamlar og 300 kíló á þyngd, kynngimagnað.
Næstu dagana fórum við í siglingu um eyjarnar í kring og fórum í land á eyjunni Norður-Seymour. Þar sáum við sæljón, þessa sérkennilegu fugla með bláu fæturna, freigátufugla sem eru þessir sem þenja út eins konar eldrauðan skinnpoka framan á bringunni, en báðir eru fuglar sem er ekki að finna annars staðar á jörðinni en á Galápagos-eyjum, ígvönur og fleira. Það sem stóð þó upp úr öllu var þegar við fórum til eyjunnar Bartolomé.
Bartolomé er pínulítil kílómetra-löng eldfjallaeyja sem skiptist í raun í tvennt. Annar helmingurinn er eldfjall og bert hraun, ekki ólíkt og á íslandi, og hinn er gróðurmeiri með gylltar strendur. Það er erfitt að lýsa þessu, eins og þeir segja, mynd segir þúsund orð, á hér vel við. En þar fórum við að snorkla. Þarna voru torfur alls kyns litríkra fiska, syntum með sæljónum, þarna var Galápagos-mörgæsin sem stendur í heilum 30 sentímetrum, sáum tveggja metra langa hákarla “White-tip shark” sem syntu nokkrum metrum undir okkur, helvíti magnað. Þetta var í fyrsta skipti sem ég snorkla, en þetta var alveg frábært. Ég get ekki sagt annað en að mér hafi nú brugðið aðeins þegar ég sá hákarlinn undir mér, ég meina, allir hafa nú séð Ókindina. Svo sáum við líka pínulítinn skjaldbökuunga nýkominn úr egginu vaðandi gegn um sandinn á ströndinni til að koma sér í sjóinn eins hratt og hann gat, svolítið fyndið að sjá þetta, ég tók náttúrulega National Geographic heimildamynd um þetta allt saman. Það hófst nú hjá honum á endanum en við þurftum ekki að bíða lengi því stuttu seinna steypti freigátufugl sér í sjóinn og kippti litlu skjaldbökunni með, þar hafið þið það, svona er lífið.
Þið hafið öll séð þessar auglýsingar með hvítu strendurnar, krakkarnir að leika sér, blár himinn, tær sjórinn, þetta er Galápagos, alveg í gegn. Við fórum á ströndina í Tortuga Bay, eða Skjaldbökuflóa, alveg hvítur sandurinn, silkimjúkur, ljósblár tær sjórinn, dökkblár himininn, grænn gróðurinn, alveg yndislegt. Það sem var líka svo magnað að við vorum nær ein á ströndinni. Ég hugsaði með mér: vá, ef þessi strönd væri á Spáni þá væri hún troðfull af túristum allan ársins hring en ég get sagt ykkur að þetta var miklu betri strönd en nokkur á Spáni. Eins konar falin perla. Þangað á ég eftir að koma aftur einhvern tímann, það er öruggt.
Það var alveg rosalega gaman að koma til Galápagos og sjá þetta allt saman með eigin augum, dýralífið, landslagið og náttúruna alla, þetta er alveg einstakur staður. Svo var náttúrulega gaman að hitta alla skiptinemana aftur en þarna vorum við skiptinemarnir frá Ambato, Latacunga, Riobamba og við frá Guaranda. En Anna, þín var nú sárt saknað. Þetta var mitt eina tækifæri til þess að hitta Íslending var þarna og ég græt mig í svefn á hverju kvöldi. Sérstaklega þar sem AFS er skipað 70% af Þjóðverjum sem tala bara þýzku og maður skilur ekki neitt! Ég græt mig í svefn yfir því líka. Bölvaðir Þjóðverjar, en þetta var samt helvíti gaman. Endilega tjékkið á myndunum, þær segja svo miklu meira en nokkru sinni þetta litla blogg.
Svo á sunnudeginum var flogið til Quito og þar haldin lítil kveðjustund. Við skiptinemarnir frá Guaranda ákváðum að það væri nú gaman vera bara nóttina í Ambato og fara síðan heim til Guaranda daginn eftir. Ambato er milli Quito og Guaranda, um 2 tíma frá Guaranda. Þar fórum við á fínasta Kasínó-Hótelið í Ambato, 4 stjörnu kvikindi, sem heitir Emperador eða Keisarinn nýkomin frá Galápagos-eyjum í ferðafötunum inn á glans-hótel. Mér leið bara nokkuð vel. Fengum okkur herbergi með tveim tvíbreiðum rúmum, geðveikt flott. Svo var náttúrulega haldið í spilavítið. Þar var maður vatnsgreiddur með allt hárið greitt aftur á bak tilbúinn við rúllettuborðið til þess að græða svolítið. Ég þóttist nú ætla að rifja upp gamla takta í rúllettunni og held að ég hafi bara staðið mig ágætlega, allavega tvöfaldaði ég það sem ég hafði byrjað með á klukkutíma við rúllettubroðið. Þarna voru fullt af professional-gaurum að spila Caribbean Poker og Black Jack en ég lagði ekkert í það sjálfur. Ég var hins vegar alveg til í smá Texas Hold ‘Em en það var bara ekki í boði. Ansi flott hótelið og fullt af svona ‘secret-service’ gaurum alltaf gangandi um spilavítið og uppi á hæðunum með tæki í eyrunum og allt. Þarna svaf maður eins og engill, lúxus-morgunmatur og eftir það í spa og sundlaugina á efstu hæðinni, þetta var æðislegt. Allt þetta samt aðeins 100 dollarar fyrir okkur þrjú yfir nóttina, ekki 2000 kall á mann, eh? Alveg til í að fara þangað aftur...
En núna lýk ég þessu bara að sinni. Chao.
01. maí 2007 klukkan 02:22
Eyþór Björnsson 6 athugasemdir
Komið sælir og blessaðir kæru Íslendingar sem hér hafa komið saman á þessum dýrðardegi drottins til þess eins að hlýða á pistil Íslendings frá blogg-risanum Íslendingi.bloggar.is, í beinni frá Ekvador. Íslendingur hefur ekki mikið í sér látið heyra undanfarna daga og er góð og gild ástæða fyrir því, kæru bræður og systur. Hann hefur ekki nennt því. En nú hefur mikið vatn runnið til sjávar og nú komast menn í feitt... Í dag var fyrsti dagur hátíða í skólanum mínum. Þetta er í raun bara eins og kjötkveðjuhátíðin, alls kyns búningar, tónlist, dansar, flugeldar, áfengi og læti; allt í skrúðgöngu um bæinn. Ég var valinn að leika prest og sjaldan hef ég flotinu neitað. Ég í öllu svörtu, með hvíta flipann í kraganum að hætti kaþólskra presta, með heilaga ritningu, ‘stíf-gellaður’ með hárið greitt að hætti Humphrey Boghart og þotuliðsins í tiltölulega snemma á 20. öld og stóran kross um hálsinn niður að mitti. Ég verð nú bara að segja að ég taki mig ansi vel út sem prestur, hehe. Þarna gekk ég með í skrúðgöngunni, blessaði áhorfendur á íslensku, signdi þau, lagði blessun mína yfir lítil börn og las guðspjöllin. Messan mín fór öll fram á íslensku en fólkið kinkaði kolli og horfði aðdáunaraugum á mig þegar ég las úr biblíunni minni og blessaði það. Bara svona á milli okkar, þá las ég ekki í allörunni sko, heldur bra, sonna í þykistunni, skilrru marr... Æ, ég bara varð að koma þessu inn, hlakka til að sjá þig aftur Harpa, kæra frænka mín ;). Ég var, eins og alltaf, miðpunktur skemmtunarinnar, ég skemmti mér og öðrum og allt heppnaðist mjög vel. Svo er Galápagos-ferð AFS á næsta leiti, á miðvikudaginn 25. apríl förum við og ef þú ert að lesa þetta ferskt, þá er það bara í næstu viku. Við förum skiptinemarnir, fjallafólkið, frá Guaranda, Latacunga, Ambato og Riobamba saman og ef marka má frásagnir annarra skiptinema sem þangað hafa leið sína lagt þá er það þrælskemmtilegt, ég hlakka bara til. Reyndar virðist núna sem ég hefi týnt hleðslutækinu fyrir batteríið í myndavélinni minni, ég ætla að athuga hvort ég geti fengið nýtt hérna í Guaranda og ef ekki, þá kaupi ég mér bara einnota myndavél og redda þessu þannig, við eigum skanna og gæti ég þá bara skannað þær og skellt þeim þannig á netið, ekki vandamálið. Ég hef verið harðlega gagnrýndur af móður minni þá aðallega fyrir að hafa ekki sett tinn nógu mikið af myndum. Vegna mikils þrýstings hef ég loksins látið undan og sett inn nokkrar myndir frá Guayaquil og nokkrar myndir af mér líka, að beiðni móðurinnar. Já svona er Ísland í dag, eða að öllu heldur Ekvador, eða ég. En hafið ykkur hæg, ekki er allt búið enn. Við þrjú hér í Guaranda tókum okkur til og hljóðrituðum eitt lag, reyndar ekki eitt af mínum heldur tókum við gamla smellinn þeirra í 4 Non-Blondes ‘What’s Up’ og, já, og gerðum lagið að okkar. Ég set inn linkinn hérna fyrir neðan svo þið getið nú halið því niður og, væntanlega, hlustað á það. Skipanin er svohljóðandi:
Söngur: Eyþór Björnsson, Matthias Landolf, Franziska Brükner Gítarar: Eyþór Björnsson (8þús króna Behringer rafmagnsgítar, Yamaha klassískur) Slagverk: Zoom G2.1u-pedallinn minn með innbyggðum trommuheila Hljóðvinnsla: Eyþór Björnsson Allt tekið upp og unnið í tölvunni hérna heima hjá mér, með litlum mikrófón sem égkeypti á um fjórum klukkustundum. Þetta var geggjað stuð.
Annar er ég alltaf að semja, kominn með sjö fullunnin frumsamin lög, öll á íslensku fyrir utan tvö á ensku, svo er ég að vinna að þremur, eitt á íslensku byggt á sönnum atburðum um heldur ónotalega reynslu í Borgarfirði og hin bæði á ensku, í Bon Jovi-stíl og hitt í moll um heldur drungalega atburði. Ég gef út disk í haust, ekki spurning eða allavega fyrir jól. Ég er með eitt lag sem ég samdi um Ekvador fyrir okkur íslensku skiptinemana hérna, sem ég ætla að reyna að hljóðrita og setja á netið. En nóg í bili!
Verið sæl.
P.S. Ég hef ekki látið klippa mig núna í 5 mánuði og ætla ekki að gera það á næstu þrem mánuðum sem ég á hér eftir. Sé til hvort ég geri það á Íslandi, mig langar af prófa að hafa sítt hár og ætla ekki að gefast upp í þetta skipti. Hárið á mér vex samt frekar hægt, veit ekki hversu lengi ég þarf að bíða áður en maður getur tekið Magnólíu-Tom Cruise á þetta.
20. apríl 2007 klukkan 00:37
Eyþór Björnsson 9 athugasemdir
Þá er maður kominn frá Guayaquil, búinn að fá stórborgina beint í æð og kominn aftur í smábæjarbraginn og ég get svo sagt ykkur… það er æðislegt. Þegar ég steig úr rútunni, það var enginn í miðbænum, engir bílar, allt hljótt og það var eitthvað svo magnað við þetta, alger kyrrð. Eftir viku í Guayaquil var þetta alveg geggjað, ég gekk hægt leiðina heim og gat ekki annað en brosað. Fólk starði á mig, sumir buðu mér góðan daginn, fólkið nær farið úr hálslið í rútunum sem keyrðu framhjá, smákrakkar glápandi á mann… ahh, gott að fá athygli aftur.Annars fórum við á föstudag og laugardag á ströndina, til Montañita og Salinas, fórum reyndar bara tveir, ég og “bróðir” minn frá Guayaquil. Þetta var snilld. Montañita er lítill partí-bær, fullur af útlendingum, brimbrettafólki og handverksmönnum sem koma alls staðar að. Þarna eru húsin úr bambus, með stráþök, litlar mjóar götur og alls staðar er fólk, hinar og þessar típur, allt voðalega afslappað, bara að njóta lífsins. Já, svo er það nú allt handverkið sem er þar á hverju horni, armbönd, hálsmen, eyrnalokkar, hringir og mitt uppáhald, hasspípur. Þótt einhverjum finnist það ef til vafasamt áhugamál þá er ég byrjaður að safna hasspípum, hehe, ég elska það. Ég er kominn upp í tuttugu hasspípur núna, fimmtán af þeim sem ég keypti núna í Montañita og þar sem þetta er allt handunnið er engin eins. Þær eru af öllum stærðum og gerðum, í alls kyns litum, skreyttar með alls kyns fígúrum, steinum og dóti, ég held ég hafi spreðað svona 60 dollurum í þessar fimmtán sem ég keypti. En þetta er nú allt af hinu góða…
Síðan fór ég í skólann í fyrsta skipti í tvær vikur og frétti þá að þetta væri líka síðasti dagurinn fyrir páskafrí, hehe. Tvær vikur í fríi, einn dag í skólanum og aðrar tvær vikur í fríi, ekki amalegt líf, eh? Ég veit ekki hvað ég ætla að gera, að minnsta kosti langar mig að fara eitthvað, nýta tímann sem ég hef. En tíminn líður núna hraðar en nokkru sinni, alveg skuggalega hratt. Eftir enga stund verð ég kominn heim til Íslands, ég meina það er að koma apríl og ég man eftir kjötkveðjuhátíðinni eins og hún hafi verið í gær og það eru liðnir tveir mánuðir!
Ég hef lengi verið bara ágætlega ánægður með stafrænu myndavélina mína, sem er af gerðinni Kodak P850, fyrir þá sem hafa áhuga á því, og hef verið ákafur fylgismaður stafrænu byltingarinnar og haldið fast í þá hugmynd um yfirburði stafrænu myndavélanna yfir gömlu filmuvélarnar. Við fórum í ferð við skiptinemarnir til Puyo um daginn og Mattias, svissneski skiptineminn hérna í Guaranda, var með ódýrustu gerð af filmuvél, alveg utan merkjabransans, og ég þóttist nú aldeilis vera meiri með mína stafrænu myndavél, hehe. Þar til ég sá myndirnar hans. Hann með sína 40 dollara myndavél og ég með mína, tólf sinnum dýrari, tók betri myndir! Ég er ekki að tala um samsetningu heldur einfaldlega skerpu og gæði, þegar mín ‘over-exposaði’ myndina með innbyggða flassinu, var hans vel ‘exposuð’ og mun skýrari, jújú, mín með miklu fleiri manual-stillingar, en myndirnar voru einfaldlega skýrari af filmunni. Þá komst ég að óumdeilanlegum sannleik, ef þú ert á eftir gæðum, þá er filman mun betri kostur. Ég meina, það er ástæða fyrir því að ljósmyndarar National Geographic nota bara filmu. Canon 1D Mark-II í um 16 megapixlum er reyndar mjög nálægt filmu-gæðum, ef þú ert til í að spreða mörg þúsund dollurum. Ég hef þess vegna ákveðið að kaupa mér filmuvél næst, þ.e.a.s, SLR samt, ekki svona litla compact-vél. Er helst að pæla í Nikon N80 og skella Nikkor 50mm f/1.4 á hana, og seinna fá sér einhverja zoom-linsu, en 50mm ættu alveg að duga í flestar myndir, endilega komið með hugmyndir… (Þó ég viti að meirihlutinn sem les þetta veit ekkert hvað ég er að tala um… hehe.)
Ég held að ég sé orðinn prúttari dauðans, ég prútta um allt. Hér er þetta almennur siður, uppgefin verð eru allaf hærri en söluverð, allavega hérna í sveitinni og á öllum mörkuðum en að sjálfsögðu ekki í stóru búðunum eða i amerísku glans-mollunum. Það er samt svolítil siðferðisklemma í þessu öllu saman. Ég meina, hér á fólk yfirleitt litla peninga og fólkið á mörkuðunum seljandi grænmeti og ávexti yfirleitt mun færri peninga en allir hinir. Síðan kem ég, hvíti maðurinn með fjall af peningum og mánaðarlaun 15 sinnum hærri en lágmarkslaun hér í Ekvador, prúttandi niður verðin sem eru fyrir alveg fáránlega lág á íslenskum mælikvarða, til þess að spara sér nokkrar krónur. Þetta var gaman í fyrstu en hverjum leik fylgir ákveðin alvara. Ég var orðinn ruglaður í þessu öllu saman, þó ég segi sjálfur frá. Ég var farinn að prútta við skóhreinsarann sem bauðst til að bóna skóna mína. Þetta var lítill strákur, svona níu ára, með skósvertu í framan og á höndunum, að því mér sýndist vera götustrákur. Hann vildi 30 sent, en ég héld nú ekki, ég vildi fara niður í 25 sent, og jújú, hann tók því. Eruð þið að ná þessu? Ég prúttaði niður 3,5 krónur við fátækan níu ára skóburstara, úr tuttuguogeinni niðurí 17,5 krónur, hversu klikkað er það? Þá fór ég að hugsa út í þetta og endaði með að borga honum tvöfalt verð. Síðan hef ég verið svolítið vægari í prúttinu. Ég á peninga, nóg af þeim, og hver er ég að stela frá hinum sem eiga minna? Öllu heldur ætti ég, með mín þúsund dollara, að borga þeim aðeins ríflega ef eitthvað…
Svo við tölum líka aðeins um betlarana, flestir hafa vanið sig á að gefa betlurum aldrei peninga, ekki eyri, og þennan ósið hafði ég líka tileinkað mér. Ég skammaðist mín raunverulega fyrir það að hafa gengið framhjá manni, sem á vantaði báða fæturna fyrir neðan hné sem var að biðja fyrir aðgerð, en það gerðu flestir líka, reyndu að líta beint áfram og ýta honum úr höfðinu á sér. Sumir gáfu, en afar fáir. Af hverju gerum við þetta? Við eigum peninga til þess að gefa, það er ekki málið, varla höldum við að við séum eitthvað meiri eða betri en hinir sem minna eiga, því trúi ég ekki, þetta er bara ávani, sem fáir hugsa út í. Ég veit að við getum ekki hjálpað öllum, en við getum hjálpað þeim sem í vegi okkar liggja, þeim sem raunverulega þarfnast peninganna. Ég reyni nú alltaf að gefa eitthvað smáræði, þó það sé nú ekki nema 25 sent. Síðan er ákveðin sáluhjálp í þessu öllu saman. Á Íslandi eru ekki betlarar, bezt að nýta tækifærið þegar maður er í útlöndum…
En já, þá er þetta blogg-skrífli á enda. Ég er í smá vandræðum með að skella myndum hérna inn á vegna þess að ég týndi kaplinum sem tengir myndavélina við tölvuna, reyni samt að redda því á næstunni og henda inn einhverjum myndum…
Yesterday is history. Tomorrow is a mystery. And today? Today is a gift. That's why we call it the present. ~Babatunde Olatunji
01. apríl 2007 klukkan 00:25
Eyþór Björnsson 10 athugasemdir
Jæja, nú er ég bara staddur í Guayaquil, hjá snilldarfjölskyldu sem ég verð hjá þessa skiptiviku svokölluðu, þar sem allir fara og búa hjá annarri fjölskyldu í eina viku. Rútuferðin var nú ekkert mál, ég hélt að þetta væri langt en þetta voru bara fjórir tímar eða svo, kannski vegna þess að gaurinn tók fram fram úr hverri einustu rútu og flutningabíl á leiðinni... Við fórum á leiðinni frá umferðarmiðstöðinni að kaupa mat vegna þess að vinnukonan var stödd i Kító. Síðan komum við heim og þá hitti ég pabbann og hann var að rífast við konuna um að hann fengi ekkert að borða, að það væri bara kjúklingur hvern einasta dag og ég veit ekki hvað og hvað. Þetta var samt eitthvað svo spaugilegt, eins og í amerískum gamanþætti, svona ‘sitcom’, vantaði bara pásuna til þess að leyfa salnum að skella aðeins upp úr, sem hefði líklega átt að vera ég nema hvað að ég klikkaði á því hlutverki, náði að halda honum niðri. En síðan kom í ljós að hann var á einhverju dæeti sem samanstóð af vatni og kóki, og hann borðaði ekki neitt hvort eð er. Og mamman, æ, hún er eitthvað svo sæt, svo ljúf, æ, ég veit það ekki, einhver myndi segja ‘dúlluleg’, hehe. Þetta er snilldarfjölskylda og hávær, HÁVÆR! Ég á hérna 3 bræður, einn 7 ára, einn 9, og hinn 17 ára. Já, þeir heita annars Emilio, Daniel og Santiago, hmmm... þarf að spyrja um eftirnafnið, það er lykillinn að leyndarmálum alheimsins! Ehhmm, Eyþór, einbeittu þér, ‘focus, focus’, One man (úmm, úmm), one desire (úmm, úmm), Ahhhh! Þær eru að ná mér! Verð að... komast... ‘get down!!’‘Oh, behave...’-------- En allavega, þá fór Santiago með mér risahring um alla miðborgina, búinn að sjá mestallt. Guayaquil er stærsta borgin hér í Ekvador, þetta er borg á ósum fljótanna Guayas og Babahoyo og er mjög mikilvæg höfn og hér búa ríku kallar Ekvador með öll sín gull og grænu skóga, mikið af fyrirtækjum.Á síðustu árum hefur Guayaquil verið tekin í gegn, byggingar reistar, alls kyns garðar og skemmtilegheit, allt vel hreinsað og öllu vel við haldið, fyrir ímyndina sem þeir vilja selja til umheimsins, túristanna, erlendu fjárfestanna og þeirra sem hafa eitthvað milli handanna. Þegar ég gekk um miðborgina gat ég ekki annað en fundið þau gríðarlegu bandarísku áhrif á allt þetta, þetta er nútíma stórborg á ameríska vísu, með smá kryddi, skemmtilegar gamlar kirkjur, sögufrægir staðir og styttur, þetta er fólk stórborgarinnar, það er augljóst. Í Guaranda er ég stórstjarna, ég er frægur rokkari, ég á stjörnu í götunni, það horfa allir á mig, brosa jafnvel, ég er einhver. - Hér í Guayaquil, ég er enginn. Ég er einn vitlaus útlendingur, jú, að vísu dálítið sætur, en ég er ekki dáður og dýrkaður. Þetta er ekki mitt fólk. En svona eru borgirnar, stórborgirnar, þú ert enginn, enginn er neitt, nema að hafa verið í sjónvarpinu, lent í blöðunum eða álíka. Hér ganga allir yfir stjörnuna mína í götunni, enginn tekur myndir, allir horfa beint áfram og líta ekki niður á þær gersemar undir fótum þeim liggja, gítarinn brotinn, glansmyndin máð, beygður af harmi en höfuðið hátt. Ég er alveg að fíla þetta samt, mikið hægt að gera, fjölskyldan skemmtileg, búinn að skella mér í bíó í fyrsta skiptið í sjö mánuði, fór líka í stærsta ‘mall’ í Suður-Ameríku, það er heldur stærra en litla Kringlan okkar, eða litli ‘vinurinn’ í lindunum. Á eftir að fara á diskótek, en seinna í vikunni förum við á ströndina, líklega til Salinas eða Montañita, það verður fjör. Að verður stórt skref upp til Guaranda, en þó eilítið niður á við í leiðinni...
Koma svo! Purkhúspjakkarnir í Spilafélagið!Annars er MSN-ið mitt eythorb@hotmail.com
21. mars 2007 klukkan 02:49
Eyþór Björnsson 6 athugasemdir
Lesendur athugið: *** Ákveðna tímaskekkju má finna í þessari færslu og afsalar höfundur allri ábyrgð á hverjum þeim afleiðingum sem hún gæti haft. *** Jæja, líkt og aðdáendur hafa án efa beðið spenntir eftir, svefnleysunætur að baki, kominn tími á nýja færslu. Ástæðan fyrir því að ég hef ekki skrifað í svolítinn tíma er, jú, að vissu leiti bara leti en það er líka bara búið að vera svo fjandi gaman. Nú er Carnaval komið á fullt, frí í skólanum, síðustu vikur búnar að fara í það að láta eins og það væri enginn morgundagur, vatnsblöðrustríð, bleyta stelpurnar, hlæja og skemmta sér og að æfa dans, jújú, ég er að fara að dansa. Ég er í svona danshóp úr skólanum, við erum tuttugu pör, og erum að dansa svokallaða “danzas” sem eru hefðbundnir dansar héðan. Það er verið að hoppa hingað og þangað og snúa sér í hringi við fjöruga þjóðlagatónlist, ekkert hliðar-saman-hliðar kjefteði. Þetta hefur gengið bara býsna vel, er svona nokkurn veginn kominn með þetta á hreint, en búningarnir eru snilld. Við strákarnir verðum í hvítri blússu einhverri og “poncho” með kúrekahatt og “zamarro”, sem eru einskonar reiðbuxur hérna, með llama-ull utan á, alveg eins og suður-amerísku kúrekarnir. Stelpurnar eru í marglitum pilsum, hvítum blússum með skrautmynstrum með hatta og sjal í stíl. Þetta er allt saman mjög litríkt og skemmtilegt og ég reyni að finna einhvern til þess að taka myndir af þessu öllu. Það er stutt í þetta, á morgun (þriðjudagur) dönsum við. Annars fórum við í skiuptinemaferð um helgina. Fórum með skiptinemunum frá Riobamba til Puyo, sem er lítil borg þar sem austur- og fjallahéraðið mætast, þarna byrjar frumskógurinn. Við gistum á litlu gistiheimili rétt fyrir utan borgina, inni í litlum frumskógi, þarna voru páfagaukar í trjánum sem sögðu “Hola!” og flautuðu (veit ekki alveg hvernig ég á að lýsa þessu, segjum “alþjóðlegt flaut þess að karlmanni líki kvenmaður, útlitslega”), apar og snákar. Þetta var allt saman opið, í raun engar hurðir eða veggir en allt undir þaki þar sem rignir ansi mikið þarna og á rétt við húsið þar sem fólk getur baðað sig, snilld. Síðan fórum við í lítinn dýragarð þar sem voru bara apar einhverjar pokarottur og slöngur og fórum með leiðsögumanni í tveggja tíma labbitúr um frumskóginn. Þetta voru örugglega svona tuttugu-metra-há tré, ellt grænt og fullt af alls kyns plöntum sem ég hef aldrei séð áður. Ekki skrýtið þar sem mesti frumskógur sem ég hafði komist í tæri við var Öskjuhlíðin, þetta var alvöru. Hann sýndi okkur fullt af plöntum sem eru notaðar í lækningaskini, aðrar ban-eitraðar, náskyldan ættingja kóka-plöntunnar, sem kókaín er unnið úr og aðra plöntu sem einskonar taugaeitur er unnið úr, sem lamar taugakerfið og kemur í veg fyrir að boð frá heilanum berist til vöðvanna, þú getur ekki hreyft þig en ert samt með fullri vitund. Mauraát hefur alltaf verið mér frekar framandi verð ég að segja, alltaf þótt það frekar ósmekklegt líkt og löndum mínum flestum sem og öllum þeim sem aldrei hafa kynnst þessum sið. Þarna í frumskóginum sýndi hann okkur plöntu sem hafði, við hvert laufblað, einskonar tvær litlar kúlur og þegar við gerðum gat á þær með nöglinni stukku fram maurar, litlir gulir maurar sem vissu ekki hvernig á sig stóð veðrið. Leiðsögumaðurinn var ekki lengi að stinga upp í sig nokkrum og segja okkur að þetta væru sítrónumaurar, við vorum dálítið hikandi öll þar sem ekkert okkar hafði borðað maura, en forvitnin var of mikill. Ég tók nokkra sem voru skríðandi á höndinni á mér upp með tungunni og viti menn, það var sítrónubragð af þeim! Smakkaði nokkra í viðbót, og skrýtið að segja að þetta var bara nokkuð gott. Mæli sterklega með þessu en ég held að ég eigi dálítið í land með að færa mig yfir í djúpsteiktar lirfur, bjöllur og sporðdreka, en maður veit aldrei, alltaf gaman að prófa eitthvað nýtt. Nú sit ég hér nýkominn heim á þriðjudegi eftir að hafa dansað um götur Guaranda, holdvotur, dauðþreyttur en aldrei verið ánægðari, þetta var geðveikt. Göturnar fullar af fólki að horfa á, klappandi, gefandi manni að drekka (innan gæselæppe), hrópandi til manns, brosandi, hlæjandi og dansandi með, algjör snilld. Í þvílíkum hita, undir poncho og 10cm þykku lagi af llama-ull, dansandi á fullu, þið getið rétt ímyndað ykkur hvernig mér leið. En þetta var svo gaman, þarna gaf maður ekkert eftir, dansaði eins og maður ætti lífið að leysa, kófsveittur, brosandi til fólksins sem maður fékk síðan margfalt til baka. Ósjaldan veifað til manns, klappandi og hrósandi litla “gringónum” sem dansaði svo vel og ég get líka sagt ykkur að þetta er ekki slæm aðferð til þess að ná sér í stelpur, hehe. Ég gæti alveg eins hafa verið John F. Kennedy veifandi til fólksins í Dallas, þannig var tilfinningin, nema hvað að ég kom lifandi út úr þeirri ferð, eða svona næst um því. Ég var alveg gjörsamlega búinn eftir þetta allt saman. Síðan fórum við öll í miðbæinn, í garðinn, og allir að missa sig, kastandi hverjum á fætur öðrum í gosbrunninn, skellandi hveiti framan í hvern annan, kastandi eggjum og vatnsblöðrum, svo ótrúlega gaman, tónlist úti um allt, fólk dansandi og drekkandi úti á götu, allir beztu vinir. Carnaval er snilld. Það er erfitt að lýsa þessu í orðum, það er eitthvað sem grípur fólkið, eitthvað sem allir finna, eitthvað sem gerir fólk svo hamingjusamt og skemmtilegt, allt látið vaða, hér skemmta sér allir hlið við hlið, skiptir engu máli hvaðan þú kemur eða hvar þú stendur í samfélagsstiganum, það er hellt yfir þig úr fötu, hveiti skellt framan í þig, og hver veit nema þú fáir egg líka í hausinn, yndislegt. Öll þessi vika og næsta fer í skemmtanaheit, skrúðgöngur á hverjum degi, vatnsblöðrustríð í miðbænum og á sunnudaginn er aðal-dagurinn, vá, ég veit ekki hvernig það mun verða, en úff, miðað við að dagurinn í dag er ekki neitt miðað við það sem koma skal, þá verð ég örugglega ekki fyrir vonbrigðum. Ég hef gert plön til þess að koma aftur hingað fyrir Carnaval eftir 3 ár, 2010, þá verður sko skemmt sér á ný og rifjað upp góðar minningar og þaðan, 5 mánaða ferð um Suður-Ameríku, miðasala er í fullum gangi, aðeins örfá sæti laus, bókið strax. Eins og þið væntalega heyrið, þá er ég að fíla þetta í botn, Guaranda er kannski lítill bær en fólkið hefur svo sannarlega stórt hjarta. Svo er líka komið á hreint að þessa skiptiviku í mars, þar sem við fáum að búa hjá annarri fjöslkyldu í eina viku, förum við frá Guaranda til Guayaquil. Það er snilld, að búa í Guayaquil í viku, ég mun örugglega deyja þarna úr hita en það er áhætta sem ég reiðbúinn að taka. Ég vona að ég geti hitt einhver Íslending þar, hitti náttúrulega ekki Örnu né Tinnu vegna þess að þær fara annað, en kannski einhvern af hinum, það mun koma í ljós. Með beztu kveðju frá Guaranda, litla kjötkveðjuhátíðarbænum uppi í Andesfjöllum Ekvador,Yeeeehaw, verið sæl! ***Myndir komnar inn!***
17. febrúar 2007 klukkan 22:30
Eyþór Björnsson 15 athugasemdir
Hvar sem þú ert í heiminum er alltaf eitthvað til að kindla elda þjóðerniskenndarinnar, hið óstjórnandi bál sem býr innra með okkur öllum, hið geysandi eldhaf fortíðarinnar, þjóðarstoltið, lífskraftinn og þau dásamlegu forréttindi að vera Íslendingur. Það er alþekkt fyrirbæri að nánast hvar sem þú ert í heiminum virðast alltaf einhverjir Íslendingar vera á stjá og oftar en ekki hittast þeir af einhverri kynngimagnaðri ástæðu sem fremstu vísindamenn og hugsuðir nútímans geta enn ekki útskýrt á nokkurn rökrænan hátt. Þá sannast enn og aftur, líkt og skáldið sagði; “Líkur sækir líkann heim.” Já, Heimsveldið Ísland teygir anga sína í hvern krók og kima hins þekkta heims. Ekkert land er ósnert, enginn er óhultur, rauðmaginn, krabbafyrirbærið og grásleppan ásamt hjálpar góðra manna á borð við Brynjólf biskup Sveinsson gleypa í sig aðra óæðri gjaldmiðla undir stjórn mannsins með krullurnar. Landvættirnir, Kuldaboli, Grýla og Leppalúði, jólasveinarnir allir með tölu, litla lirfan ljóta, fjallkonan, Gullfoss og Geysir, litlu vorlömbin, þarfasti þjónninn, Guðni Ágústsson, uppstiginn geirfuglinn, SS Pylsan, sláturkeppurinn, hrútspungurinn og allt sem íslenskt er riðja burt hverjum sem dirfist að standa í vegi íslensku þjóðarinnar. Brátt heyrast á götum heimsborganna samtöl á borð við: “No, come blessed and happy! What to you say?” “I say just everything good. I need though to hurry now, what do you say about to come in coffee on after?” “Okay, you bell me!” “We’ll see each other!” Íslenskan verður “fína” tungumálið, eins konar franska 17. og 18. aldar og Halldór Ásgrímsson tízku-íkon eins og Lúðvík XIV... nei kannski ekki, en við ráðum fram úr því á einhvern hátt en íslenski hreimurinn verður að heimsstaðli. Nostradamus spáði því, og þannig skal það vera. Ísland, bezt í heimi! Ferlið er þó hafið, við höfum ekki mikinn tíma. Um daginn sá ég Magnús Scheving í sjónvarpinu talandi á spænsku en þó með mjög undarlegar varahreyfingar, eins og hann væri að reyna að segja eitthvað en allt önnur orð komu út, það var eins og hann væri að hafa samband við mig með hugarorkunni. Það fór undarlegur hrollur um mig, en svo kveikti ég á perunni. Já! Það hlaut að vera! Magnús Scheving er ekki mennskur líkt og þú og ég, nei. Hann er geimvera, af kyni ekki ólíku skríðdýrum sem dulbýr sig í mannslíki, hann er aðeins hér í einum tilgangi, að leggja undir sig jörðina. Sem betur fer voru okkar menn fljótir að átta sig, bláa höndin gaf honum einn á kjammann og nú vinnur hann fyrir okkur. Latibær eða Lazy Town er ekkert annað en útungunarstöð sjálfstæðismanna, heilaþvegin börn skipa vígvelli framtíðarinnar og þessu er öllu stjórnað af Birni Bjarnarsyni úr leynilegu neðanjarðarbyrgi í hjarta borgarinnar, undir rössum sakleysingja sem segja bra... já... undir tjörninni. Solla stirða, Glanni glæpur, Siggi sæti, Bæjarstjórinn, Tóti Tekknó og hvað sem þau heita nú öll, þau eru öll með í þessu! Þetta er allt eitt stórt samsæri gagnvart heimsbyggðinni! Athygli þjóðarinnar var beint að Norðmönnum um skeið, að Norðmenn væru óvinurinn og rót alls hins illa, en ég sé í gegn um þig, samsærisgaur úr Spaugstofunni, þú ert með í þessu líka. Kæru landsmenn, þetta var einfaldlega ódýr yfirbreiða á það sem virkilega var í gangi, heimsveldisstefnu Lýðveldisins Íslands! --- Já, svona kraumar í kökunni á Íslandi í dag. En yfir í annað, “Diane”. Samkvæmt nýjustu könnunum mis-áreiðanlegra aðila, mætti forseti Bandaríkjanna, Georg tvöfalt-vaff Búsh, alveg njóta aðeins meiri stuðnings almennings. Því höfum við hér hjá Íslendingi Bloggar.is komið með lausn. Við fengum til liðs við okkur Jón Lýð Sveinsson, tæknimann og spekulant með meiru, Bolla Árnason, söng- og textahöfund og góð-vin okkar Nemó Harðarsson, til aðstoðar. Eftir langar og heitar umræður um ágæti silkinærbuxna komumst við að þeirri niðurstöðu að Bolli er hommi. Ehhmm, já, og einnig ákváðum við að stela mörgæs Íslandsbanka heitins og nota hana í herferðinni okkar. Og allir saman nú! “Georg og félagar, vinsælir alls staðar, vilt’ ekki vera með?”.
“Elvis er ekki dauður, hann fór bara heim.” ~ Tommy Lee Jones, Men In Black
Eftirmáli
Sannleikurinn er dásamlegur er það ekki? Eitthvað svo endurnærandi við þetta allt saman. Þó sá ég um daginn viðtal við gaur sem hefði ferðast um allan heim, leitandi að vísbendingum og sönnunargögnum til þess að koma stoðum undir kenningu sína, um heimsyfirráð skriðdýranna. Þ.e.a.s. áhrifamesta fólk nútímans er allt komið af geimverum sem komu til jarðarinnar fyrir löngu, þær líkjast helst uppréttum skriðdýrum og birtast fólki í mannsmynd. Hann segist hafa sönnunargögn um að Bush-fjölskyldan, breska konungsfjölskyldan og Tony Blair séu áreiðanlega ein af þessum geimverum. Hann hefur undir höndum sér skráða vitnisburði fólks sem sver að hafa séð fyrir augum sér George Bush breytast frá mannsmynd yfir í sína náttúrulega skriðdýrsmynd og aftur til baka. Ég segi ekki meir.
Já, þá er metnaðarfyllsta bloggi mínu lokið í bili. Verið sæl... Múhahahaha...
“Can you explain zat?”
~ Professor Van Helsing, Dracula
03. febrúar 2007 klukkan 08:00
Eyþór Björnsson 4 athugasemdir
